Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Μια δραχμή βρε αδερφέ!

Πώς κάνει κανείς οικονομίες? Ιδέες?

Προσωπικά, είμαι του παραδοσιακού κουμπαρά-γουρουνάκι αλλά τελευταία δεν μου έχει βγει πολύ πρακτικός. Το βρίσκω πολύ εύκολο να του δώσω μια και να τον σπάσω.

Ω μα είναι τραγικό...δώσε μου λεφτά στο χέρι και μου είναι αδύνατο να τα κρατήσω. Ok, γενικά τη φήμη της σπατάλως την έχω (καλύτερα να σου βγει το όνομα παρά το μάτι δε λένε?) αλλά είναι αστείο... κάθε φορά που ξοδεύω, σκέφτομαι "ε...εντάξει, 1 ευρώ εδώ, 2 ευρώ εκεί, 3 ευρώ παραπέρα...σιγά το ποσό". Το πρόβλημα όμως είναι στην πρόσθεση...και φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι! Σου'ρχεται μετά ο αναλυτικός λογαριασμός απο την τράπεζα και κάθεσαι σαν χαζή κι αναρωτιέσαι ΠΟΥ στον κόρακα τα έδωσες πάλι τα ρημάδια τα λεφτά σου. Εδώ να σημειώσω ότι πάντα πριν τα ψώνια στο σουπερμάρκετ να διπλοτσεκάρεις τα ντουλάπια και το ψυγείο για να είσαι σίγουρος τι έχεις και τι όχι. Άκου τι σου λέω, μιλάει η εμπειρία. Συμβουλή μεγάλη! Αλλιώς θα καταλήξεις με τουλάχιστον 2 σακούλες πράγματα που τα έχεις ήδη. Και σου φεύευευγουν τα λεφτά!

Οι προγιαγιάδες μας και οι γιαγιάδες μας λέει τα μαζεύανε κάτω απο το στρώμα... το γνωστό "τα κάνω μασούρι". Εκτός του ότι το βρίσκω τρομερά αγχωτικό (εμ τέτοιο μασούρι έχεις κάνει απο'κει κάτω... κουνιέσαι μετά? Δεν κουνιέσαι... μπάστακας κάθεσαι!), τις προάλλες διάβασα στην εφημερίδα για μια ηλικιωμένη κυρία που έκανε ακριβώς αυτό (προφανώς ακολούθησε τακτική της δικής της γιαγιάς). Τα μάζευε, τα μάζευε κι όταν έπειτα αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να τα φάει, ήρθε η εφορία και της είπε ότι δεν τα είχε δηλώσει και να'σου το πρόστιμο! Τζάμπα ο κόπος, κατάλαβες? Να θες να κάνεις οικονομία και να μην σε αφήνουν!

Από την άλλη βέβαια και το να γίνεις τσιγκούνης δε λέει. Άλλο όνομα θα σου βγει μετά κι ούτε αυτό το θες. Επίσης, δε θες να σου βγαίνει το μάτι κάθε φορά να ψάχνεις να βρεις την φθηνότερη τιμή. Στο τέλος θα καταλήξεις σαν τον Γύλο τον Στραβό.* Το θέμα είναι να μη σου φαίνεται κανένα ποσό χαζό, γιατί και τα 50 και τα 60 και τα 100 από τα ένα ένα τα ευρώ μαζεύονται.

"Να προσέχεις που και πως ξοδεύεις", τάδε έφη η μαμά Μαίρη και μάλιστα είχε πει να κρατάω και ημερολόγιο εσόδων-εξόδων. Το σκέφτηκα, αλλά στο μυαλό μου η εικόνα "Αγαπητό ημερολόγιο, σήμερα ξόδεψα 100δρχ για ένα κουλούρι", μου φαίνεται αστεία. Όχι ότι το εννοούσε έτσι, αλλά πλέον γελάω. Το να υπολογίζεις όμως περίπου πόσα μπορείς να ξοδέψεις σύμφωνα με το πόσα κερδίζεις δεν είναι και άσχημο σκεπτικό. Το θέμα είναι όμως να το κάνεις όντως, γιατί εγώ π.χ ποτέ δεν μπαίνω στην διαδικασία. Σκορπάω τα λεφτά μου χωρίς άγχος για το που θα τα βρω μετά. Χαϊβάνι τελείως παιδί μου. Ώρες ώρες είμαι για μπάτσες. Τι ώρες ώρες δηλαδή... τις περισσότερες φορές. Και το αστείο είναι ότι προσπαθώ να δικαιολογήσω τον εαυτό μου λέγοντας ότι τουλάχιστον βρίσκω προσφορές. Η φίλη μου με στραβοκοιτάει, σου λέει "Ούφο! Ε, ούφο!" και στο τέλος πετάει κι ένα "χέστηκα" κι έχει και δίκιο.

Τέλος. Είπαμε θα κάνουμε οικονομία και θα κάνουμε οικονομία. Θα προσέχουμε που δίνουμε γιατί στο τέλος μας βλέπω να μας μένουν τρείς και μία. Κάθε φορά που το σκέφτομαι, θυμάμαι τον Λάζαρο ** που έλεγε, "Πωωω...θα έρθουν μέρες πείνας. Θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι". Πες το ψέμματα ρε Λάζαρε... πες το ψέμματα!



__________________________________
* Γύλος, ή αλλιώς "Σπανοβαγγελοδημήτρης Νικόλας του Νικολάου", ο γνωστός "στραβός" στο δικαστήριο, στην ταινία "Σωφερίνα" με την Αλίκη Βουγιουκλάκη.
** Λάζαρος, απο τη σειρά "Είσαι το ταίρι μου". (έλα μην πεις ότι δεν τον ξέρεις!)