Ζήσε...

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε ημέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο από το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο "ι" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει την βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις ημέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής».

~Πάμπλο Νερούντα

Μια δραχμή βρε αδερφέ!

Πώς κάνει κανείς οικονομίες? Ιδέες?

Προσωπικά, είμαι του παραδοσιακού κουμπαρά-γουρουνάκι αλλά τελευταία δεν μου έχει βγει πολύ πρακτικός. Το βρίσκω πολύ εύκολο να του δώσω μια και να τον σπάσω.

Ω μα είναι τραγικό...δώσε μου λεφτά στο χέρι και μου είναι αδύνατο να τα κρατήσω. Ok, γενικά τη φήμη της σπατάλως την έχω (καλύτερα να σου βγει το όνομα παρά το μάτι δε λένε?) αλλά είναι αστείο... κάθε φορά που ξοδεύω, σκέφτομαι "ε...εντάξει, 1 ευρώ εδώ, 2 ευρώ εκεί, 3 ευρώ παραπέρα...σιγά το ποσό". Το πρόβλημα όμως είναι στην πρόσθεση...και φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι! Σου'ρχεται μετά ο αναλυτικός λογαριασμός απο την τράπεζα και κάθεσαι σαν χαζή κι αναρωτιέσαι ΠΟΥ στον κόρακα τα έδωσες πάλι τα ρημάδια τα λεφτά σου. Εδώ να σημειώσω ότι πάντα πριν τα ψώνια στο σουπερμάρκετ να διπλοτσεκάρεις τα ντουλάπια και το ψυγείο για να είσαι σίγουρος τι έχεις και τι όχι. Άκου τι σου λέω, μιλάει η εμπειρία. Συμβουλή μεγάλη! Αλλιώς θα καταλήξεις με τουλάχιστον 2 σακούλες πράγματα που τα έχεις ήδη. Και σου φεύευευγουν τα λεφτά!

Οι προγιαγιάδες μας και οι γιαγιάδες μας λέει τα μαζεύανε κάτω απο το στρώμα... το γνωστό "τα κάνω μασούρι". Εκτός του ότι το βρίσκω τρομερά αγχωτικό (εμ τέτοιο μασούρι έχεις κάνει απο'κει κάτω... κουνιέσαι μετά? Δεν κουνιέσαι... μπάστακας κάθεσαι!), τις προάλλες διάβασα στην εφημερίδα για μια ηλικιωμένη κυρία που έκανε ακριβώς αυτό (προφανώς ακολούθησε τακτική της δικής της γιαγιάς). Τα μάζευε, τα μάζευε κι όταν έπειτα αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να τα φάει, ήρθε η εφορία και της είπε ότι δεν τα είχε δηλώσει και να'σου το πρόστιμο! Τζάμπα ο κόπος, κατάλαβες? Να θες να κάνεις οικονομία και να μην σε αφήνουν!

Από την άλλη βέβαια και το να γίνεις τσιγκούνης δε λέει. Άλλο όνομα θα σου βγει μετά κι ούτε αυτό το θες. Επίσης, δε θες να σου βγαίνει το μάτι κάθε φορά να ψάχνεις να βρεις την φθηνότερη τιμή. Στο τέλος θα καταλήξεις σαν τον Γύλο τον Στραβό.* Το θέμα είναι να μη σου φαίνεται κανένα ποσό χαζό, γιατί και τα 50 και τα 60 και τα 100 από τα ένα ένα τα ευρώ μαζεύονται.

"Να προσέχεις που και πως ξοδεύεις", τάδε έφη η μαμά Μαίρη και μάλιστα είχε πει να κρατάω και ημερολόγιο εσόδων-εξόδων. Το σκέφτηκα, αλλά στο μυαλό μου η εικόνα "Αγαπητό ημερολόγιο, σήμερα ξόδεψα 100δρχ για ένα κουλούρι", μου φαίνεται αστεία. Όχι ότι το εννοούσε έτσι, αλλά πλέον γελάω. Το να υπολογίζεις όμως περίπου πόσα μπορείς να ξοδέψεις σύμφωνα με το πόσα κερδίζεις δεν είναι και άσχημο σκεπτικό. Το θέμα είναι όμως να το κάνεις όντως, γιατί εγώ π.χ ποτέ δεν μπαίνω στην διαδικασία. Σκορπάω τα λεφτά μου χωρίς άγχος για το που θα τα βρω μετά. Χαϊβάνι τελείως παιδί μου. Ώρες ώρες είμαι για μπάτσες. Τι ώρες ώρες δηλαδή... τις περισσότερες φορές. Και το αστείο είναι ότι προσπαθώ να δικαιολογήσω τον εαυτό μου λέγοντας ότι τουλάχιστον βρίσκω προσφορές. Η φίλη μου με στραβοκοιτάει, σου λέει "Ούφο! Ε, ούφο!" και στο τέλος πετάει κι ένα "χέστηκα" κι έχει και δίκιο.

Τέλος. Είπαμε θα κάνουμε οικονομία και θα κάνουμε οικονομία. Θα προσέχουμε που δίνουμε γιατί στο τέλος μας βλέπω να μας μένουν τρείς και μία. Κάθε φορά που το σκέφτομαι, θυμάμαι τον Λάζαρο ** που έλεγε, "Πωωω...θα έρθουν μέρες πείνας. Θα κάνουμε το σκατό μας παξιμάδι". Πες το ψέμματα ρε Λάζαρε... πες το ψέμματα!

__________________________________

* Γύλος, ή αλλιώς "Σπανοβαγγελοδημήτρης Νικόλας του Νικολάου", ο γνωστός "στραβός" στο δικαστήριο, στην ταινία "Σωφερίνα" με την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

** Λάζαρος, απο τη σειρά "Είσαι το ταίρι μου". (έλα μην πεις ότι δεν τον ξέρεις!)

Dreams DO come true!

Αν μου το έλεγαν στα 13 μου... δεν θα το πίστευα.

Εγώ, για να καταλάβεις, δεν έχω κερδίσει ποτέ τίποτα... ούτε ένα ξυστό.

Φαίνεται μάλλον ήταν η σειρά μου.. όχι απλά να κερδίσω... αλλά να κερδίσω κάτι πέρα απ'αυτό που ονειρευόμουν στα 13 μου.

Το email ήταν σύντομο. Σε δυο γραμμές...πολύ απλά..."Συγχαρητήρια! Έχετε επιλεχθεί να είστε η ρεπόρτερ και φωτογράφος των Hanson!". Κόκκαλο η φιλενάδα.

Το διαβάζω άλλη μια φορά για να το καταλάβω και το ξανα-ματά-διαβάζω άλλη μία για να το συνειδητοποιήσω. Η τσιρίδα μου έφτασε για ολόκληρο Terravibe festival! Σήκωσε όλη τη γειτονιά στο πόδι... μέχρι που έβγαλε τη φίλη μου απο το μπάνιο! "Τσιμπήστε με κάποιος Παναγιά μου!"

Βλέπεις, σε κάποιον άλλο μπορεί να μη σημαίνει απολύτως τίποτα το παραπάνω περιστατικό, μπορεί να νομίζει ότι μ'έπιασε κρίση υστερίας, για να μην πω παλαβομάρας... αλλά για μένα που μεγάλωσα με αυτή τη μπάντα και ξεροστάλιαζα μπροστά στις αφίσες τους ολημερίς κι ολονυκτίς (ναι, ναι...ήμουν κι εγώ μια απ'αυτές!) ήταν όνειρο ζωής! (εντάξει...τουλάχιστον ένα απο τη λίστα του Top 5 μου!). Και τώρα, όχι απλά θα τους γνώριζα, αλλά θα είχα την ευκαιρία να τους πάρω συνέντευξη και να τους φωτογραφήσω! Και πάλι κόκκαλο η φιλενάδα.

Όσο περνούσαν οι μέρες και πλησίαζε ο καιρός, τόσο μου κοβόντουσαν τα πόδια και ταραζόμουν στα καρδιοχτύπια. Κι όταν οι μέρες έγιναν ώρες και οι ώρες λεπτά εκεί να δεις... νομίζω άρχισα να χάνω το χρώμα μου απ'το άγχος. Η 13χρονη έκδοση μου (ναι, η μικρή Αννούλα!) ξαναζούσε το 1997 και την έπνιγε ο ενθουσιασμός. Της έδωσα μια σφαλιάρα κι εγώ να συνέλθει και μπήκα μέσα.

Όχι, δεν έχασα τα λόγια μου. Ούτε τα χέρια μου έτρεμαν. Αντιθέτως, λες και συναντούσα παλιούς γνωστούς, άρχισα τις χαιρετούρες και τα χαμόγελα. Ανετίλα η δικιά σου! Ξεκίνησα τη συνέντευξή μου με τόση άνεση λες και το έκανα χρόνια... ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα. Έκανα τις ερωτήσεις μου, αστειεύτηκα... δεν ήθελα να τελειώσει. Στη φωτογραφία καμαρώνω σαν το γέρικο σκεπάρνι. Ουσιαστικά κρατιέμαι να μην κατουρηθώ απ'τη χαρά μου. Γελάς... αλλά βάλε τον εαυτό σου στη θέση μου (εννοείται βγάζεις τους Hanson και βάζεις όποιον γουστάρεις)...και θα καταλάβεις.

Δε με νοιάζει αν κερδίσω ούτε ένα λαχείο για την υπόλοιπη ζωή μου, και ούτε για ξυστό θα νοιαστώ αν κέρδισα ή δεν κέρδισα.... κέρδισα μια φορά κάτι και μ'έκανε τόσο χαρούμενη που μου φτάνει για δυο ζωές!

Me and my favoutite boys in the world! ~ London, 29.11.2011

Αντίο μπουγάτσα...

Σχεδόν 2 βδομάδες που γύρισα και ακόμα με το μυαλό μου πίνω φραπέ και παίζω τάβλι. Κι ας μην είμαι γενικά του φραπέ κι ας μην είμαι καλή στο τάβλι. Μέχρι κι ο πατέρας έκανε την υπέρτατη κίνηση και αγόρασε φραποχτυπητήρι πρώτη μέρα που γύρισα Ελλάδα. Έπρεπε να ξενιτευτούμε για να μπουν κάποια πράγματα στο σπίτι. Και δώστου φτιάχναμε φραπεδούμπες, τίνγκα στον αφρό, και δώστου φεύγαν τα ποτήρια, κουβάδες ολόκληροι.

Και τώρα που γύρισα πάλι Λονδίνο, έχω λιγούρες και ψάχνω βραδιάτικο να βρω συνταγή για να κάνω γλυκό. Λέω να δοκιμάσω την τύχη μου σε κάτι πιο βρετανικό. Όσο ανατρέχω όμως στο αγαπημένο google για ιδέες και συνταγές, ακόμα γεύομαι Θεσσαλονίκη... να λίγο κανέλα και άχνη ζάχαρη. Α ρε μπουγάτσα... πως μου λείπεις.

*Για μια μπουγάτσα ρε γαμώτο *

Have love...will travel...

7:00 ώρα και απλώνω το χέρι να κλείσω το ξυπνητήρι που κουδουνάει σαν τρελό. Είναι απο τις λίγες φορές που δεν αναθεματίζω ως συνήθως γιατί αυτή τη φορά το σενάριο της ημέρας έχει διαφορετική εξέλιξη. Σήμερα έχει εκδρομή! Πετάγομαι απο το κρεβάτι λες και είμαι πάλι 10 χρονών γεμάτη ενθουσιασμό, παρόλο που η τσίμπλα στο μάτι δεν έχει ακόμα ξεκολλήσει. Σηκώνομαι.... που ώρα για πρωινό, πετάω δυο ρούχα και τρέχω για σταθμό. Στο δρόμο ρίχνω έναν ακόμα γρήγορο ύπνο στο μετρό, έτσι για να μη λέω ότι μου λείπει ύπνος.

Φτάνω 15 λεπτά πριν φύγει το τραίνο... "Plenty of time miss", μου λέει ο σταθμάρχης και με βάζει στην ουρά να περιμένω. Αρχίζω και χτυπάω το πόδι μου με μανία και τον κοιτάω με ύφος πολύ δολοφονικό.... ταπ ταπ ταπ... θες ανυπομονησία, έλλειψη καφέ... το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να ανέβω στο τραίνο να φύγω.

8:36... φύγαμε! Κάθομαι στη θεσάρα μου δίπλα στο παράθυρο κι απολαμβάνω θέα απο τις λίγες που μπορείς να πετύχεις. Απίστευτο πράσινο... κλασσικά αγγλικά σπιτάκια εδώ κι εκεί, να λιγοστεύουν όλο και πιο πολύ καθώς αφήνεις το Λονδίνο και βγαίνεις επαρχία... και φάρμες. Πολλές φάρμες! Πολλές όμως!

"Tea or coffee miss?", με ρωτάνε. Ε ρε χλίδες, σκέφτομαι. Νιώθω πολύ vip καθώς δίνω παραγγελία... "Decaf black americano and a croissant please, thank you". E ρε και το αγγλικό να λαλάει!

Η μία ώρα της διάρκειας του ταξιδιού ούτε που κατάλαβα πως πέρασε... είμαι στο σταθμό και παίρνω μια βαθιά ανάσα να μυρίσω τον αέρα. Brighton... έφτασα. 'Ωρα για εξερεύνηση. Φωτογράφος μπορεί να μην είμαι, μηχανές και συμμαζεύεται μπορεί να μην έχω... αλλά με ότι έχω κάνω ότι μπορώ.

Το Brighton είναι πανέμορφο. Λες και έχει βγει απο ταινία. Ειδικά η αποβάθρα του. Εκτός απο την παραλία... που απλώνεται για χιλιόμετρα... έχει χίλια δυο μικρά μαγαζάκια το ένα δίπλα στο άλλο... κλασσικό παραθαλάσσιο τουριστικό μέρος. Ο αέρας μυρίζει θάλασσα κι έχω ένα χαμόγελο ως τα αυτιά... πότε ήταν η τελευταία φορά που μύρισα θάλασσα? Μιλάει κι ο ξενιτεμένος με το παράπονο... είδες?

Περπατάω και το soundtrack μου είναι μια τοπική μπάντα... έχουν βγάλει drums, πλήκτρα πάνω στα βότσαλα και κοπανιούνται με μια ενέργεια απίστευτη τραγουδώντας Franz Ferdinand. Λίγο παρακάτω καρουζελ, τρενάκια, κούνιες.... το Brighton ένα μικρό λούνα παρκ. Και μου'χει λείψει το μαλλί της γριάς.

Μία λέξη... μαγεία.

* Sound track of the day: "Have Love, Will Travel* - The Sonics *

I took the walk!

11:00am: I was casually sitting on the pavement, black coffee in hand, and was shoving hot croissants in my mouth when a taxi stopped right in front of me and Taylor stepped out. "Good morning", he said, "how are you?"... I chocked on what I was eating, didn't even bother standing up to be honest, and muffled something that sounded like "Good". Tay laughed and said, "Well, we'll see you guys in a bit". I nodded, tried to smile, thinking that this couldn't have been more embarassing. Oh well....

11:45am: 15minutes before the walk, Hanson still inside, us outside waiting and, there you have it... it starts to rain. No, it wasn't just small drops from the sky. I'm talking about proper rain, pouring down on us, thunders, lightining and all. FUCKIN' HELL!!! (as the brits would say!)

12:05am: Hanson finally came out of the building, Taylor looking ecstatic! "It's raining guys", he said raising his hands towards the sky. "Yeah, we know dude", was what I thought, "we're soaking wet!". I guess, since it was the first walk in London, it just had to rain to add to the whole scenario.

You didn't really had a good view to the guys as there were so many umbrellas blocking it. At least, I didn't! All I could hear was Taylor's voice, explaining everything about the cause and what we were set to do on that day. His excitement was beyond words!

12:10am: I had a serious debate with myself, for like a minute or so, on whether I should take my shoes off or not. After all, it was raining. POURING! Before I could debate on it any longer, Zac's right next to me, his hobbit feet leading the way. "Screw it", I said... "let's DO this!". And there you go... shoes were off and my feet were now touching the disgusting wet London ground.

12:15am: It was only the first shock. My feet felt cold for only a minute or two, then they just went numb. That, or I just stopped caring. My attention was on Zac and his stories about previous walks, and the meaning behind them. I had seen videos from other walks on the internet, had heard stories from other people, but being part of it just made me look at it through a different perspective and really brought it to a different level.

12:20am: We were going up and down, crossing bridges, running around London and people passing past us were looking at us with a mixture of disgust, wonder and amazement on their faces... but to be honest, that only made it more fun. How often do you see people running around barefoot in the pouring rain?? I bet we looked hilarious!

12:25am: Taylor made a stop somewhere under a bridge, so we could take a break from all the running-around-in-the-rain, and also, so he could take some more time to explain to us a bit more about the cause and what "take-the-walk" is all about. His speech was very inspiring, putting most of us into some serious thinking and we all ended up chanting in the end, "I took the walk! I took the walk!". Then we headed off to finish our walk to where it had started.

12:30am: ...or around that time. I wasn't really looking at the time anyway. I was soaking wet, couldn't feel my feet, feeling cold as hell, but still, I had a big, dorky smile all over my face as I shouted out, "I took the walk!" for the last time along with Hanson and the other hundreds of people. The walk was over and I'm so glad I got to be a part of it. Not because of Hanson really. I mean, that was only one of the reasons! lol! But mostly because I got to see, at least for a small amount of time, how it must feel not having some of the essential stuff that most people have, like shoes. Yes, we donated at the end. I hope my money'll be well spent down in Africa. It's one step at a time. Bless the Hansons. They’re amazing!

- TAKE THE WALK: www.takethewalk.net -

A journey to awareness, to action, and to hope.

Pink is my favourite colour...

Ναι, είμαι αηδιαστικά ρομαντική.

Μ'αρέσει να ονειρεύομαι, να χάνομαι μέσα σε πολύχρωμες σκέψεις, χιλιάδες χαμόγελα, να κάθομαι ώρες ατελείωτες πάνω στο ροζ μου συννεφάκι και να παραμυθιάζω τον εαυτό μου και να μη μου καίγεται καρφί για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου.

Αν σ'ενοχλώ και είσαι του σοβαρού, πέρνα μια βόλτα από του γείτονα. Έχει κάτι μούτρα σαν τη Μ.Παρασκευή. Και ΔΕΝ πιστεύει και στον έρωτα.

Μα τι άνθρωποι κυκλοφορούν?!

* _______________________________________ *

Soundtrack of the day: *~ Adele: One and Only ~*

Να του πείτε του τρελού....

Τρέχεις σαν τη παλαβή να προλάβεις το μετρό γιατί, Λονδίνο είσαι, όλο και κάποια λυπητερή θα ακούσεις για καμιά καθυστέρηση, για κανά τεχνικό πρόβλημα ή για κανέναν χαζεμένο που πέφτει στις γραμμές.... και όχι, δεν έχεις καμία όρεξη να αργήσεις να γυρίσεις σπίτι μετά απο τόσες ώρες δουλειάς. Ούτε τον άλλο παλαβό του μετρό έχεις όρεξη να ακούς που σε πιάνει ψιλή κουβέντα ενώ περιμένεις, ρωτώντας χίλιες δυο βλακείες όπως απο που είσαι (κτλ, κτλ) ....και αραδιάζοντας άλλες τόσες όπως, "your looks could solve all your country's economical problems!"... μετάφραση: Η ομορφιά μου θα μπορούσε να λύσει όλα τα οικονικά προβλήματα της χώρας μου! Μα φυσικά...εμένα περιμένει η Ελλάδα για να ξεχρεώσει! Κι όποιος άλλος δηλαδή έχει πρόβλημα με τίποτα χρέη... σ'εμένα να απευθυνθεί. Το είπε κι ο τρελός!!!
Γυρνάς σπίτι κι έτσι επειδή γουστάρεις βάζεις τέρμα τη μουσική σου, εκτόνωση ολέ, και κοπανιέσαι πάνω, κάτω, δεξιά και αριστερά σαν το βατράχι με το μαλλί ανεμελιά, δώστου σβούρες γύρω γύρω να σπάει ο λαιμός... Pulp Fiction και βάλε! Έτσι απλά και όμορφα τα περνάμε Λονδίνο εμείς.... όποιος ψήνεται βγάζει χαρτάκι κι έρχεται. (υ.γ: η φιλενάδα και γειτόνισσα έφτιαξε και brownies... κερνάμε λέμε!)

* _______________________ *
Soundtrack of the day : Apollp 440 - Stop the Rock

00:10 a.m...

Δεν κερδίζεις τίποτα απο το παρελθόν, και ποιός ξέρει πως είναι το μέλλον.
Το παρόν είναι που μετράει.
Πρέπει να δαγκώσεις τον απαγορευμένο καρπό και να γλεντήσεις όσο μπορείς.


__________________________________________
* Soundtrack of the day: Jared Evan - In Love With You *

Love being badass. The end.

Christmas a Londra... with an Italian twist!

Στο σπίτι επικρατεί ένας μικρός πανικός. Δεν ήξερα ότι μερικοί Ιταλοί μπορούν να κάνουν τόση φασαρία. Βλέπω σαλάμια, τυριά και ζυμαρικά παντού. Το κρασί δίνει και παίρνει και ακόμα δεν έχουμε καν αρχίσει το τραπέζι... τα κρέατα μαγειρεύονται κι εμένα ήδη μου τρέχουν τα σάλια! Χριστούγεννα αλά London για φέτος λοιπόν... με μια γεύση απο Ιταλία! Ο Ιταλός συγκάτοικός μου έχει καλέσει οικογένεια και φίλους και όπως είναι φυσικό, δεν καταλαβαίνω Χριστό τι γίνεται γύρω μου, μιας και απο τα 7 άτομα που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο σπίτι, μόνο οι 3 μιλάνε αγγλικά και δυστυχώς δε προλαβαίνουν να μου μεταφράζουν και τα πάντα. Προσπαθώ κι εγώ λοιπόν να μάθω καμιά λέξη ιταλικά μπας και συνενοηθούμε. Ποιός ήξερε ότι "αγγούρι" σημαίνει στην υγειά μας στα ιταλικά? Κανείς? Ε, το μάθατε! Καλά μαζί μου τι μαθαίνει κανείς... να δείτε και το "ντομάτα" κάτι θα σημαίνει... πρέπει να ρωτήσω! Μου απαγορεύουν να βοηθήσω στο παραμικρό, οπότε κάθομαι κι εγώ σαν την αρχόντισσα και περιμένω το φαϊ. Μεγαλεία σου λέει!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους... Buon Natale!

London in white...

Ήξερα ότι υπήρχε λόγος που τόσες μέρες πάγωνε το κοκκαλάκι μου... θερμοκρασίες που δεν μπορώ να συνηθίσω εύκολα, όντας Ελληνίδα και γνωστή κρυουλιάρα (χαχα!)... αποζημιώθηκα όμως.... ρεπό σήμερα και σαν κάποιος να το ήξερε... ξύπνησα σ'ενα υπέροχο χιονισμένο Λονδίνο!

Nτυμένοι στα λευκά λοιπόν!!!
Τώρα ναι.... αρχίζεις και νιώθεις Χριστούγεννα!

___________________________
*** Soundtrack of the day ***
Dean Martin - Let it Snow!

Κάπου εκεί στο πουθενά θέλω να χαθώ...

Η ώρα περασμένη... εκμεταλεύομαι το γεγονός ότι ούτε αύριο έχω να πάω στη δουλειά και κάθομαι και παίζω την κουκουβάγια σε ώρες έι εμ. Χουχουλιάζω κάτω απο τα σκεπάσματα μου... και σιγοτραγουδάω μαζί με τη Lisa Hannigan όσα λόγια ξέρω από το ταξιδιάρικο τραγούδι της "Braile" με το οποίο έχω κολλήσει...

...και όλα είναι τόσο ήσυχα και ήρεμα...

______________________
***Soundtrack of the day ***
Braile - Lisa Hannigan

Εγώ κι ο Παντελής...

Αφού δούλεψα όλη αυτή την εβδομάδα... (εργασία και χαρά κανονικά!)... ήρθε επιτέλους και η μέρα που έχω ρεπό.
Ξεκινάω απο το γεγονός ότι δεν ξύπνησα από τον ήχο του ξυπνητηριού... αντιθέτως έλιωσα στον ύπνο σαν το βόδι και κοιμόμουνα μέχρι τα μεσημέρια (περίπου δηλαδή!). Απόλαυσα ένα πλούσιο πρωινό και αφιέρωσα ώρες στα δημητριακά μου, στο αυγουλάκι μου, στο τσαγάκι μου και στην εφημερίδα μου.... ναι, ναι... high-class stuff!

Και μέχρι εκεί να πήγαινε η σημερινή μέρα... νομίζω θα μου ήταν σούπερ αρκετό... αλλά ειλικρινά η βόλτα που αποφάσισα να κάνω μετά ήταν κάτι παραπάνω απο όμορφη και αναζωογονητική.

Μιας και το Λονδίνο είναι πολύ μεγάλο και κάθε γωνίτσα του είναι και μια έκπληξη, αποφάσισα ότι όταν έχω ρεπό και διάθεση (και φυσικά θα συνομωτεί και ο καιρός υπέρ μου) θα βγαίνω να εξερευνώ. Προσωπικά λατρεύω τα παρκα... και ειδικά τα πάρκα στο εξωτερικό, που είναι μεγάλα, γεμάτα πράσινο, με λιμνούλες, ωραία γραφικά παγκάκια... λες και έχουν βγει απο κάδρο!
Hyde Park λοιπόν...

Εγώ περπατούσα αμέριμνα... όλα ωραία, όλα καλά... μπορεί και να σφύριζα κιόλας χαρούμενα, δε θυμάμαι... (όχι κάτσε... δεν ξέρω να σφυρίζω!)... βλέπω κάτι παπιούλες, εμπνέομαι και απο το σκηνικό και αρχίζω να βγάζω φωτογραφίες.Μόνο που τα πλάνα μου, άρχισε να μου τα χαλάει ένας σκιουρίνος - επίδοξο μοντέλο. Ότι και να πήγαινα να τραβήξω, έτρεχε και στεκόταν μπροστά... χωρίς υπερβολή! Του έδωσα λοιπόν την ευκαιρία να γίνει το επόμενο next top model... και ειλικρινά, με άφησε άναυδη.

Δημοσιοποιώ λοιπόν τις φωτογραφίες του γιατί πραγματικά πιστεύω ότι έχει δυνατότητες και μια μοναδικότητα που σίγουρα θα τον αναδείξει! Τον ονόμασα Παντελή.... πολλά υποσχόμενος...

~. (JS... τελικά αποτελείς έμπνευση... αλλά μη το πεις πουθενά! )

_______________________
**** To Soundtrack της ημέρας... ένα υπέροχο τραγούδι****
~. "GETTING SOME FUN OUT OF LIFE" - Madeleine Peyroyx .~

Me and my coffee...

Λονδίνο...9:45 το πρωί. Έχοντας τελειώσει τις όποιες υποχρεώσεις μου απο νωρίς, αποφάσισα να μη γυρίσω σπίτι και να το παίξω τουρίστας.

Κατέβηκα London Bridge, και περπατούσα αργά... δίνοντας χρόνο σε κάθε μου βήμα να αφουγκραστεί το σημείο που πατούσε. Έπαιρνα βαθιές αναπνοές προσπαθώντας να χωρέσω όλη τη μυρωδιά του Λονδίνου σε μία ανάσα. Έκατσα στο πιο μικρό καφέ που έχω κάτσει ποτέ... όπου με σερβίρησε το πιο cool χτένισμα που έχω δει ποτέ σε κοπέλα... απολαμβάνοντας το capuccino μου (πάντα decaf) και την απίστευτη θέα που είχα μπροστά μου.

Δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι... δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο για την υπόλοιπη μέρα... ήθελα να αράξω εκεί. Εγώ και ο καφές μου...

(as said to my friend JS)

Οι φίλοι δίνουν ζωή, η μοναξιά σκοτώνει ...

Η κοινωνική απομόνωση κάνει τόσο κακό στον οργανισμό όσο το κάπνισμα, το αλκοόλ και η παχυσαρκία. Αν έχουμε φίλους έχουμε διπλάσιες πιθανότητες να ζήσουμε περισσότερο. Αντιθέτως η μοναξιά βλάπτει την υγεία τόσο σοβαρά όσο το τσιγάρο, το αλκοόλ και η παχυσαρκία.

Μεγάλη έρευνα στις ΗΠΑ έδειξε ότι ένα από τα πιο σπουδαία «όπλα» μας στον αγώνα για σωματική και ψυχική υγεία είναι οι «δικοί μας άνθρωποι», οι φίλοι και η οικογένεια. Αποδείχτηκε ότι η ύπαρξη ενός υγιούς κοινωνικού δικτύου αύξησε τις πιθανότητες για επιβίωση σε άτομα όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών τάξεων κατά 50% σε μια περίοδο επτά ετών. Στον αντίποδα, η κοινωνική απομόνωση φαίνεται ότι αυξάνει ραγδαία το ποσοστό της θνησιμότητας, κάνοντας τόσο κακό στον οργανισμό όσο το κάπνισμα, ο αλκοολισμός και η παχυσαρκία.
Μάλιστα οι ερευνητές εκτιμούν ότι η ύπαρξη μόνο λίγων φίλων ισοδυναμεί με το να καπνίζει κανείς 15 τσιγάρα την ημέρα.

Οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Βrigham Υoung της Γιούτα συγκέντρωσαν και ανέλυσαν στοιχεία από 150 προηγούμενες έρευνες που εξέταζαν τις πιθανότητες επιβίωσης σε σχέση με την κοινωνική ζωή του ατόμου, μελετώντας επί επτά χρόνια περισσότερους από 300.000 ανθρώπους σε τέσσερις ηπείρους. Το συμπέρασμα είναι κατηγορηματικό: σύντροφοι, συγγενείς και φίλοι ωφελούν σημαντικά την υγεία μας και μας κρατούν υγιείς και δυνατούς για περισσότερα χρόνια στη ζωή. « Οταν κάποιος συνδέεται με μια κοινωνική ομάδα, νιώθει ευθύνη για άλλα άτομα. Αυτή η αίσθηση του σκοπού δίνει νόημα στη ζωή... Θεωρούμε τις ανθρώπινες σχέσεις δεδομένες. Είμαστε σαν τα ψάρια που δεν αντιλαμβάνονται ότι ζουν μέσα στο νερό. Είμαστε κοινωνικά όντα, “σχεδιασμένοι” να ζούμε και να εργαζόμαστε σε ομάδες. Οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους μάς συντηρούν και επιδρούν άμεσα στην ψυχική και στη σωματική μας υγεία» λέει η επικεφαλής της έρευνας δρ Τζουλιάν Χολτ-Λούνσταντ.

Αντίθετα, η κοινωνική απομόνωση μπορεί να αποβεί καταστρεπτική σε κάθε ηλικία: ισοδυναμεί με το κάπνισμα 15 τσιγάρων την ημέρα, την ημερήσια κατανάλωση έξι ποτών, την έλλειψη άσκησης και το αυξημένο σωματικό βάρος. Μάλιστα σύμφωνα με προηγούμενες έρευνες, αποδεικνύεται ότι όσοι δεν παντρεύονται ποτέ έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να πεθάνουν νέοι σε σχέση με όσους ανεβαίνουν τα σκαλιά της εκκλησίας ή ακόμη και σε σχέση με εκείνους που είναι χωρισμένοι. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι δεν υπάρχει «ελάχιστος απαιτούμενος αριθμός κοινωνικών σχέσεων» για καλή υγεία, αλλά οι άνθρωποι ζουν καλύτερα και περισσότερο όταν δεν νιώθουν μόνοι, έχουν τακτικές κοινωνικές επαφές, καλή επικοινωνία με τα αγαπημένα τους πρόσωπα και κάποιον τον οποίο μπορούν να εμπιστευτούν και στον οποίο μπορούν να βασιστούν σε περίπτωση ανάγκης.

Επίσης κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου σε όσους προσπαθούν να υποκαταστήσουν τη φυσική ανθρώπινη με επαφή με την επικοινωνία μέσω απρόσωπων τεχνολογιών, όπως οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης τύπου Facebook.

« Γιατροί και μέσα μαζικής ενημέρωσης λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη τους κινδύνους που κρύβει για την υγεία μαςτο κάπνισμα, το άγχος, η παχυσαρκία και η έλλειψη άσκησης. Με βάση όμως όσα προκύπτουν από την έρευνα, θα πρέπει να προσθέσουν αμέσως σε αυτόν τον κατάλογο και τον παράγοντα “μοναξιά”. Οι γιατροί θα πρέπει να αξιολογούν τακτικά την κοινωνική ζωή των ασθενών και να παροτρύνουν όσους είναι απομονωμένοι να κοινωνικοποιούνται και να συμμετέχουν σε ομαδικές δραστηριότητες » λέει η δρ Χολτ-Λούνσταντ.


ΚΕΦΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ, ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΠΑΡΕΑ

• Οσοι πίνουν μαζί με φίλους έχουν 90% λιγότερες πιθανότητες να αναπτύξουν πρόβλημα αλκοολισμού.
• Σύμφωνα με την Αμερικανική Ενωση Χειρουργών, η επίσκεψη αγαπημένων προσώπων ύστερα από μια επέμβαση μειώνει σημαντικά τον πόνο του ασθενούς.
• Οι ηλικιωμένοι που έχουν καλή κοινωνική ζωή και δεν νιώθουν μόνοι ζουν κατά 22% περισσότερο απ΄ όσους έχουν ελάχιστους φίλους.
• Τα τραύματα επουλώνονται δύο φορές πιο γρήγορα όταν δεχόμαστε στοργή από τους οικείους μας.

(Πηγή: ΤοΒήμαOnline, Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010)

Ενώ εσύ κοιμόσουν...

Κοριτσάκι κοιμάσαι?

Δεν ξέρω...

Αλλά άμα ονειρεύομαι μη με ξυπνάς.

Είμαι καλά.

Είναι ωραία εδώ που είμαι.

Έχω τη μυρωδιά σου παντού γύρω μου.

Και μ'αρέσει. Κι ανασαίνω. Και χαμογελώ.

Όχι δεν θέλω να ξυπνήσω. Γιατί με σκουντάς?

Σου είπα αν είναι όνειρο μη με ξυπνάς.

Χαμογέλα μου. Και κράτα με αγκαλιά.

Μόνο αυτό.

Είναι ωραία εδώ που είμαι.

Έλα μαζί μου. Έλα να δεις.

Έλα να δεις που μπορούμε να φτάσουμε.

Έχει πολλά να κάνουμε εδώ που είμαι.

Μαζί.

Σου είπα πόσο όμορφα είναι όλα όταν μου χαμογελάς?

Είναι όμορφο το γέλιο σου.

Να μου χαμογελάς. Μην το ξεχνάς.

Είναι ωραία εδώ που είμαι.

Με κρατάς? Μη μ'αφήνεις.

Μαζί είναι πιο καλά. Μείνε.

Όχι δεν θέλω να ξυπνήσω.

Είναι ωραία εδώ που είμαι.

Και θέλω να το ζήσω.

Έχω πινέλα εδώ που είμαι. Και μπογιές.

Θες να βάψουμε τον κόσμο?

Διάλεξε ένα χρώμα. Ένα χρώμα όποιο θες.

Κι όλα θα τ'αλλάξουμε. Μόνο χαμογέλα μου.

Μόνο αυτό.

Ξέρεις πως είναι να ριγείς?

Μ'ακουμπάς και χάνομαι.

Και η θεά στα χαμένα είναι η πιο ωραία.

Μείνε.

Είναι ωραία εδώ που είμαι.

Μη με ξυπνάς.

Θέλω τ'όνειρο που ζω να μην τελειώσει.

Πόσο κρατάει ένα λεπτό?

Μπορείς να το κάνεις παντοτινό?

Μείνε.

Και κοίτα με στα μάτια.

Κοίτα με και δες.

Όχι μόνο το χρώμα. Κοίτα πιο βαθιά.

Κοίτα και δες όσα δε σου είπα.

Κράτα με.

Κράτα με και μη μ'άφήνεις.

Μη μ’αφήσεις να σ’αφήσω…

Είναι ωραία εδώ που είμαι.

Είναι ωραία γιατί είσαι κι εσύ εδώ...

Κοριτσάκι? Kοιμάσαι…

Ήταν ωραία… γιατί ήταν κι αυτός εδώ…

La καταστασιόν tres απελπιστίκ...

Κόκκινο. Το αμάξι φούρνος. Έβαλα το κλιματιστικό αλλά η μαλ@κία δε μου κάνει τη χάρη να δροσίσει. Πόσα δευτερόλεπτα έχω ακόμα για να γίνει πράσινο και να φύγω? Είμαι και μετά τη δουλειά και δεν έχω κουράγιο για τίποτα. Ο διπλανός έχει βάλει τέρμα Κιάμο... τώρα βρήκε κι αυτός? Άμα του σφυρίξω εγώ ξέρει τι τον περιμένει? Το χαϊβάνι...

Κόκκινο. Τι ώρα είναι? Νιώθω τον ιδρώτα να κολλάει σ’όλο μου το σώμα… Θέε μου, πάλι σαν γουρούνι έγινα! Να θυμηθώ να μου βάλω ταμπελάκι να μη με πλησιάζει άνθρωπος στα 50 μέτρα! Καλά λένε οι ζέστες δεν είναι για πολλές επαφές. Στο τέλος θα με μαζεύουν από εδώ με τα κουταλάκια. Την επόμενη φορά να θυμηθώ να στρίψω από αλλού… γιατί αυτό το φανάρι πολύ με σνομπάρει.

Κόκκινο. Σκέφτομαι παραλίες και φουσκωτά στρώματα σε trendy fluo χρώματα. Σκέφτομαι αντηλιακά και λαδερά σ’όλο μου το κορμί… κι ας σιχαίνομαι την ηλιοθεραπεία. Το πήρα απόφαση… φέτος θα μαυρίσω. Ναι... ένα ακόμη must-do στη λίστα μου για φέτος. Και πολύ καφέ. Παγωμένο! Φραπέ! Κι ας μη το πίνω κι αυτό. Τι σου κάνει η ζέστη…

Κόκκινο. Αργούμε κι άλλο μωρέ? Το φανάρι μάλλον κάνει χάρες στην κοπέλα με τα περίεργα μαλλιά και το πολύχρωμο μακιγιάζ. Μπορεί να την έχεις πετύχει κι εσύ καμιά φορά. Κάνει τα ζογκλερικά της με μπάλες και κορίνες, στο τέλος χαμογελάει και περνάει για το χρήμα. Καλή είσαι και του λόγου σου, πολύ το γουστάρω το όλο σκηνικό… αλλά βρε κούκλα μου… μέσα στην τόση ζέστη… ΤΙ ΦΑΣΗ??? Την παλεύεις???

Κόκκινο. Αναστεναγμός.

Κόκκινο. Κι άλλος αναστεναγμός.

Πράσινο.

ΠΡΑΣΙΝΟ???

ΕΦΥΓΑΑΑΑ!!! Πατάω το γκάζι σαν άλλος Σουμάχερ και δεν σταματάω πουθενά και για κανέναν। Αλίμονο στους πεζούς που θα βρεθούν μπροστά μου! Οι κινήσεις πλέον στο τιμόνι είναι καθαρά μηχανικές. Και στο παρκάρισμα μπροστά στο σπίτι δεν σκέφτομαι καν αν χωράω ή όχι. Το μόνο που θέλω είναι να μπω σπίτι. Και να κάνω παρέα στον καινούριο καλύτερο μου φίλο…

Τον Air Condition!!!

Και που λες φίλε μου καρέκλα...

...καιρό έχουμε να τα πούμε...

Ψιχαλίζει. Και είναι Ιούνιος. Βρε μπας και έχω μείνει ακόμα σε φάση Αγγλίας? Πέρσι τέτοιον καιρό και το σκηνικό ήταν ίδιο. Ή όχι?

Όχι... πέρσι ήμουν εγώ, το τσάι μου και μια στοίβα βιβλία. Κάλτσες και υγρασία που την ένιωθε και η τελευταία τρίχα της κεφαλής μου. Πιστολάκι μου, στερνό μου εργαλείο... τι κι αν σ'είχα? Άχρηστο μου βγήκες.

Φέτος είμαι εγώ... το μπαλκόνι μου, η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, το ποτηράκι μου με λικέρ μαστίχα και ένα φεγγάρι χαμένο στο γκρίζο. Και ο Χοντρός! Υποσχέθηκα να τον ξεκινήσω δίαιτα. Πρέπει να κάνει κορμί για την παραλία. Και οι υποσχέσεις, είναι υποσχέσεις. Θα του πάρω και καινούριο κολλάρο. Το κόκκινο δεν είναι πλέον in.

Υποσχέθηκα να πάω και διακοπές σε νησί. Γυναικοπαρέα. Θα πασαλείψουμε τα κορμιά μας με λαδερά να γίνουμε σαν άλλες μαύρες γαζέλες... και θα τα απλώσουμε στις παραλίες να προκαλέσουμε λίγο αίσθηση. "Με ένα σούπερ τοσοδούλι μίνι, διάφανο και ροζ μπικίνι...", που τραγουδάει και η Πωλίνα. Τύφλα να έχει μετά η Naomi Campbell! Χα!

Υποσχέθηκα να μην παίρνω άλλο μάτι τον γείτονα απέναντι που πάει συνέχεια και σκαλίζει το ψυγείο για φαϊ. Σήμερα τον έπιασα τουλάχιστον 5 φορές. Εκτός μεσημεριανού και δείπνου. Και μετά λένε εγώ τρώω πολύ. Την κ.Λίτσα την άφησα στην ησυχία της. Η μπουγάδα της πλέον δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον. Ούτε καινούριο μαγιώ δεν πήρε. Έχει ακόμα το περσινό. Το είδα. Πήγε για μπάνιο το περασμένο Σαββατοκύριακο και το κότσαρε να μας δείξει ότι πήγε να βουτήξει. Κρατάει κι αυτή σιλουέτα. Καλά κάνει. Εμείς μείναμε...

Υποσχέθηκα κι έναν πίνακα. Στον εαυτό μου. Για τους άλλους έκανα αρκετούς. Έμπνευση δεν έχω μόνο τώρα και έχω μείνει με το πινέλο ανα χείρας. Τις συναυλίες του καλοκαιριού δεν θα τις αναφέρω καν. Τις υποσχέθηκα κι αυτές όλες στον εαυτό μου, αλλά μάλλον πήγα σε αρκετές πέρσι για να πάω και φέτος. Αυτό... ή κάποιος με μάτιαξε να έχω κάτι άλλο να κάνω όλο το καλοκαίρι και να μην μπορώ να πάω.

Πολλά υποσχέθηκα. Τι θα κάνω, κι αν τελικά τα κάνω δεν ξέρω... αυτό που ξέρω είναι ότι σίγουρα με περιμένει ένα διαφορετικό καλοκαίρι. Καλό... κακό... μέτριο... συναρπαστικό... θα δείξει.

Αυτά που λες καρέκλα...
Καλό μας βράδυ...

May Day... σημαίνει...

Εσύ άκουσες τον καινούριο δίσκο των May Day?

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Είναι όπως όταν γελάς δυνατά με την ψυχή σου σα μικρό παιδί. Είναι όπως ο ενθουσιασμός του πρώτου δώρου -τάχα μου- από τον Άη Βασίλη. Είναι σαν το πρώτο σου φιλί στα 13. Ναι... αυτό που έσφιξε το στομάχι σου, που σ'έκανε να καραμελώσεις και να βλέπεις πεταλούδες πράσινες, κίτρινες και μπλε.


Αυτή η Γυάλινη Σφαίρα δεν είναι σαν τις άλλες. Δεν είναι μόνο χιόνι και ωραίες φιγουρίτσες που στραφτοβολάνε. Έχει κλεισμένη μέσα της και τις 4 εποχές, είναι γεμάτη χιλιάδες χαμόγελα, χρώματα κι αρώματα... σαν ένα μικρό ουράνιο τόξο... κάθε κομμάτι ένα χρώμα, ένα συναίσθημα, μια γεύση, ένα άρωμα, ένα όνειρο. Σαν ένα τρελό rollercoaster, σηκώνεις τα χέρια ψηλά, κλείνεις τα μάτια, σου δίνει φόρα και σε γεμίζει ηλεκτρισμό.


Σίγουρα δεν είναι σαν τις άλλες. Αυτή η Γυάλινη Σφαίρα θα σε ταξιδέψει, θα σε ταρακουνήσει, θα σε στροβιλίσει, θα σε γυρίσει ανάποδα και πάλι απ΄την αρχή.... Θα κολλήσει σαν τσίχλα στο χαλί σου...
Θα σε κερδίσει...

ΓΥΑΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ... ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ... ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΤΕ ΤΗΝ!!!

ΓΥΑΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ.... ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ.... ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΤΕ ΤΗΝ!!!

Ο δίσκος των May Day, "Γυάλινη Σφαίρα" στα ραφάκια του δισκοπωλείου σας από 25/05 από την δισκογραφική εταιρεία ΛΥΡΑ .

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"ΜAY DAY" σημαίνει ... ανοιξιάτικη μέρα...

Οι May Day έρχονται από τη Θεσσαλονίκη για να μας παρουσιάσουν τη "ΓΥΑΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ"। Έναν δίσκο με πρωτότυπα, νεανικά, κομμάτια σε ποπ - ροκ ύφος που κυκλοφορεί από τη δισκογραφική εταιρία ΛΥΡΑ.

Οι May Day είναι :

Μπάμπης Συντάκης : φωνή, ακουστική κιθάρα
Ελβίρα Δαγιόγλου : φωνή
Νίκος Μπάσης : ηλεκτρική κιθάρα, φωνή
Γιώργος Τσαλίκης : μπάσο
Γιώργος Θεοδωρόπουλος : πλήκτρα
Δημήτρης Γόκτσης : τύμπανα

ΜΑΥ DAY ~ ΓΥΑΛΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ Promo video

MAY DAY ~ ΤΡΕΛΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ video