I took the walk!

11:00am: I was casually sitting on the pavement, black coffee in hand, and was shoving hot croissants in my mouth when a taxi stopped right in front of me and Taylor stepped out. "Good morning", he said, "how are you?"... I chocked on what I was eating, didn't even bother standing up to be honest, and muffled something that sounded like "Good". Tay laughed and said, "Well, we'll see you guys in a bit". I nodded, tried to smile, thinking that this couldn't have been more embarassing. Oh well....

11:45am: 15minutes before the walk, Hanson still inside, us outside waiting and, there you have it... it starts to rain. No, it wasn't just small drops from the sky. I'm talking about proper rain, pouring down on us, thunders, lightining and all. FUCKIN' HELL!!! (as the brits would say!)

12:05am: Hanson finally came out of the building, Taylor looking ecstatic! "It's raining guys", he said raising his hands towards the sky. "Yeah, we know dude", was what I thought, "we're soaking wet!". I guess, since it was the first walk in London, it just had to rain to add to the whole scenario.

You didn't really had a good view to the guys as there were so many umbrellas blocking it. At least, I didn't! All I could hear was Taylor's voice, explaining everything about the cause and what we were set to do on that day. His excitement was beyond words!

12:10am: I had a serious debate with myself, for like a minute or so, on whether I should take my shoes off or not. After all, it was raining. POURING! Before I could debate on it any longer, Zac's right next to me, his hobbit feet leading the way. "Screw it", I said... "let's DO this!". And there you go... shoes were off and my feet were now touching the disgusting wet London ground.

12:15am: It was only the first shock. My feet felt cold for only a minute or two, then they just went numb. That, or I just stopped caring. My attention was on Zac and his stories about previous walks, and the meaning behind them. I had seen videos from other walks on the internet, had heard stories from other people, but being part of it just made me look at it through a different perspective and really brought it to a different level.

12:20am: We were going up and down, crossing bridges, running around London and people passing past us were looking at us with a mixture of disgust, wonder and amazement on their faces... but to be honest, that only made it more fun. How often do you see people running around barefoot in the pouring rain?? I bet we looked hilarious!

12:25am: Taylor made a stop somewhere under a bridge, so we could take a break from all the running-around-in-the-rain, and also, so he could take some more time to explain to us a bit more about the cause and what "take-the-walk" is all about. His speech was very inspiring, putting most of us into some serious thinking and we all ended up chanting in the end, "I took the walk! I took the walk!". Then we headed off to finish our walk to where it had started.

12:30am: ...or around that time. I wasn't really looking at the time anyway. I was soaking wet, couldn't feel my feet, feeling cold as hell, but still, I had a big, dorky smile all over my face as I shouted out, "I took the walk!" for the last time along with Hanson and the other hundreds of people. The walk was over and I'm so glad I got to be a part of it. Not because of Hanson really. I mean, that was only one of the reasons! lol! But mostly because I got to see, at least for a small amount of time, how it must feel not having some of the essential stuff that most people have, like shoes. Yes, we donated at the end. I hope my money'll be well spent down in Africa. It's one step at a time. Bless the Hansons. They’re amazing!

- TAKE THE WALK: www.takethewalk.net -

A journey to awareness, to action, and to hope.

Pink is my favourite colour...

Ναι, είμαι αηδιαστικά ρομαντική.

Μ'αρέσει να ονειρεύομαι, να χάνομαι μέσα σε πολύχρωμες σκέψεις, χιλιάδες χαμόγελα, να κάθομαι ώρες ατελείωτες πάνω στο ροζ μου συννεφάκι και να παραμυθιάζω τον εαυτό μου και να μη μου καίγεται καρφί για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου.

Αν σ'ενοχλώ και είσαι του σοβαρού, πέρνα μια βόλτα από του γείτονα. Έχει κάτι μούτρα σαν τη Μ.Παρασκευή. Και ΔΕΝ πιστεύει και στον έρωτα.

Μα τι άνθρωποι κυκλοφορούν?!

* _______________________________________ *

Soundtrack of the day: *~ Adele: One and Only ~*

Να του πείτε του τρελού....

Τρέχεις σαν τη παλαβή να προλάβεις το μετρό γιατί, Λονδίνο είσαι, όλο και κάποια λυπητερή θα ακούσεις για καμιά καθυστέρηση, για κανά τεχνικό πρόβλημα ή για κανέναν χαζεμένο που πέφτει στις γραμμές.... και όχι, δεν έχεις καμία όρεξη να αργήσεις να γυρίσεις σπίτι μετά απο τόσες ώρες δουλειάς. Ούτε τον άλλο παλαβό του μετρό έχεις όρεξη να ακούς που σε πιάνει ψιλή κουβέντα ενώ περιμένεις, ρωτώντας χίλιες δυο βλακείες όπως απο που είσαι (κτλ, κτλ) ....και αραδιάζοντας άλλες τόσες όπως, "your looks could solve all your country's economical problems!"... μετάφραση: Η ομορφιά μου θα μπορούσε να λύσει όλα τα οικονικά προβλήματα της χώρας μου! Μα φυσικά...εμένα περιμένει η Ελλάδα για να ξεχρεώσει! Κι όποιος άλλος δηλαδή έχει πρόβλημα με τίποτα χρέη... σ'εμένα να απευθυνθεί. Το είπε κι ο τρελός!!!
Γυρνάς σπίτι κι έτσι επειδή γουστάρεις βάζεις τέρμα τη μουσική σου, εκτόνωση ολέ, και κοπανιέσαι πάνω, κάτω, δεξιά και αριστερά σαν το βατράχι με το μαλλί ανεμελιά, δώστου σβούρες γύρω γύρω να σπάει ο λαιμός... Pulp Fiction και βάλε! Έτσι απλά και όμορφα τα περνάμε Λονδίνο εμείς.... όποιος ψήνεται βγάζει χαρτάκι κι έρχεται. (υ.γ: η φιλενάδα και γειτόνισσα έφτιαξε και brownies... κερνάμε λέμε!)

* _______________________ *
Soundtrack of the day : Apollp 440 - Stop the Rock

00:10 a.m...

Δεν κερδίζεις τίποτα απο το παρελθόν, και ποιός ξέρει πως είναι το μέλλον.
Το παρόν είναι που μετράει.
Πρέπει να δαγκώσεις τον απαγορευμένο καρπό και να γλεντήσεις όσο μπορείς.


__________________________________________
* Soundtrack of the day: Jared Evan - In Love With You *

Love being badass. The end.

Christmas a Londra... with an Italian twist!

Στο σπίτι επικρατεί ένας μικρός πανικός. Δεν ήξερα ότι μερικοί Ιταλοί μπορούν να κάνουν τόση φασαρία. Βλέπω σαλάμια, τυριά και ζυμαρικά παντού. Το κρασί δίνει και παίρνει και ακόμα δεν έχουμε καν αρχίσει το τραπέζι... τα κρέατα μαγειρεύονται κι εμένα ήδη μου τρέχουν τα σάλια! Χριστούγεννα αλά London για φέτος λοιπόν... με μια γεύση απο Ιταλία! Ο Ιταλός συγκάτοικός μου έχει καλέσει οικογένεια και φίλους και όπως είναι φυσικό, δεν καταλαβαίνω Χριστό τι γίνεται γύρω μου, μιας και απο τα 7 άτομα που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο σπίτι, μόνο οι 3 μιλάνε αγγλικά και δυστυχώς δε προλαβαίνουν να μου μεταφράζουν και τα πάντα. Προσπαθώ κι εγώ λοιπόν να μάθω καμιά λέξη ιταλικά μπας και συνενοηθούμε. Ποιός ήξερε ότι "αγγούρι" σημαίνει στην υγειά μας στα ιταλικά? Κανείς? Ε, το μάθατε! Καλά μαζί μου τι μαθαίνει κανείς... να δείτε και το "ντομάτα" κάτι θα σημαίνει... πρέπει να ρωτήσω! Μου απαγορεύουν να βοηθήσω στο παραμικρό, οπότε κάθομαι κι εγώ σαν την αρχόντισσα και περιμένω το φαϊ. Μεγαλεία σου λέει!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους... Buon Natale!

London in white...

Ήξερα ότι υπήρχε λόγος που τόσες μέρες πάγωνε το κοκκαλάκι μου... θερμοκρασίες που δεν μπορώ να συνηθίσω εύκολα, όντας Ελληνίδα και γνωστή κρυουλιάρα (χαχα!)... αποζημιώθηκα όμως.... ρεπό σήμερα και σαν κάποιος να το ήξερε... ξύπνησα σ'ενα υπέροχο χιονισμένο Λονδίνο!

Nτυμένοι στα λευκά λοιπόν!!!
Τώρα ναι.... αρχίζεις και νιώθεις Χριστούγεννα!

___________________________
*** Soundtrack of the day ***
Dean Martin - Let it Snow!

Κάπου εκεί στο πουθενά θέλω να χαθώ...

Η ώρα περασμένη... εκμεταλεύομαι το γεγονός ότι ούτε αύριο έχω να πάω στη δουλειά και κάθομαι και παίζω την κουκουβάγια σε ώρες έι εμ. Χουχουλιάζω κάτω απο τα σκεπάσματα μου... και σιγοτραγουδάω μαζί με τη Lisa Hannigan όσα λόγια ξέρω από το ταξιδιάρικο τραγούδι της "Braile" με το οποίο έχω κολλήσει...

...και όλα είναι τόσο ήσυχα και ήρεμα...

______________________
***Soundtrack of the day ***
Braile - Lisa Hannigan