Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Reach for the stars... and you may at least hit the ceiling


Όταν θες κάτι πραγματικά όλο το σύμπαν συνομωτεί για να σε βοηθήσει να το πετύχεις... Εγώ πάλι γιατί νιώθω ότι το σύμπαν κάποιες φορές με ξεχνάει, όσο πολύ και να θέλω κάτι?
Οκ... μπορεί να είμαι ονειροπαρμένη ώρες ώρες - αυτό το παραδέχομαι - αλλά γενικότερα δε νομίζω ότι στοχεύω ή αποζητώ τρελά πράγματα. Άρα λοιπόν... γιατί το σύμπαν κωλύεται τόσο με την πάρτη μου?
Μη με παρεξηγείτε... δεν είναι ότι αρχίζω και σκέφτομαι πεσιμιστικά (ναι... ξεχειλίζω απο αισιοδοξία... αυτό να λέγεται) ...απλά είναι στιγμές που σε πιάνει το γαμώτο... όσο καλός κι αν είσαι, όσο πολύ και να προσπαθείς γι'αυτό το κάτι που σου τρώει το μυαλό, τα πράγματα συνήθως μένουν όπως έχουν (για να μην πω πέρνουν την κατρακύλα και ακουστώ υπερβολική). Ξεκινάς κάτι... πρώτο εμπόδιο... σηκώνεσαι... συνεχίζεις... δεύτερο εμπόδιο... πάλι απ'την αρχή... τρίτο εμπόδιο... δε γαμ**ται... πάμε πάλι... τέταρτο εμπόδιο... πέμπτο... έκτο... το ίδιο σκηνικό με όλα τα εμπόδια... και για το finish-line ...ναι, έχεις ακόμα δρόμο. Καλά.. ναι, ξέρω... κανείς δεν είπε ότι θα είναι εύκολο. Την τρως την πα**ρα πολλές φορές.

Απλά όλες αυτές οι φιλοσοφίες με το σύμπαν δημόσια υπηρεσία κατάντησαν μου φαίνεται... βγάζεις χαρτάκι προτεραιότητας και περιμένεις... κι εγώ απ'οτι φαίνεται έπεσα σε περίοδο αιχμής και το νουμεράκι μου ακόμα αργεί. Όπως και να έχει είναι κουραστικό... κυρίως γιατί στην αναμονή παίζεται το ίδιο έργο και έχω βαρεθεί τις επαναλήψεις.

Λέτε όντως η Πατέρα να έχει δίκιο για τη θέση των πλανητών και να έχει μαλλιάσει η γλώσσα της να λέει και να ξαναλέει να προσέχουμε τι γίνεται "στο παρασκήνιο"? ...Σε αυτή την περίπτωση πρέπει επειγόντως να επανεξετάσω το ενδεχόμενο αν έχω ανάδρομο Ερμή, σελήνη στον Κρόνο ή σύμπλεγμα στον Πλούτωνα. Άτιμο πλανητικό σύστημα.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

There's no place like home...


Επιτέλους Θεσσαλονίκη... επαναπατρισμός και επιστροφή στις παλιές καλές κακές συνήθειες!
Ρολόι πλέον δεν λειτουργεί απο την ώρα που πάτησα το πόδι μου πατρίδα, η λέξη ξυπνητήρι έχει φυσικά διαγραφεί απο το λεξιλόγιο, (η απόλυτη γαϊδούρα που κοιμάται όλη μέρα...λες και οι ύπνοι που έριχνα στο Manchester δε μου έφταναν!), το Haig έγινε και πάλι ο καλύτερος μου φίλος και στο τσάι με λεμόνι έχει πέσει οριστικό delete!(εεε...αηδία κατάντησε!)Φραπεδάκι στο μπαλκόνι, τα πόδια αραχτά στο τραπέζι (κι ας μάλλιασε η γλώσσα της μαμάς για καλούς τρόπους!), ο Χοντρός να λιάζεται και να με παρασύρει με το χαμηλών decibel ρυθμικό ροχαλητό του (σίγουρα τα ζώα τη μισή τους ζωή κοιμούνται... άγχος μηδέν!) κι εγώ να κατεβάζω μεγάλες απολαυστικές γουλιές με το ροζ μου καλαμάκι έχοντας για θέα την πολύχρωμη μπουγάδα της κυρα-Λίτσας απο απέναντι... κάποια πράγματα είναι σταθερές αξίες και δεν αλλάζουν!

Ο καιρός μπορεί να μη μου κάνει τη χάρη για λίγο ήλιο και ζεστούλα (ναι...ναι... ξέρω... ήρθα απο την Αγγλία και σας έφερα όλη τη βρόχα! ...χαμένοι όλοι σας!)... αλλά παρόλαυτα δεν πτοούμαι και συνεχίζω τις κωλοτούμπες μου ακάθεκτη... η τρέλα πάει σύννεφο... και το μόνο που μου λείπει είναι τα κόκκινα μου παπουτσάκια... να τα χτυπήσω χαρωπά και να πω... "There's no place like home..."
Επιτέλους Θεσσαλονίκη...... έρωτας!