Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

Dreams DO come true!

Αν μου το έλεγαν στα 13 μου... δεν θα το πίστευα.

Εγώ, για να καταλάβεις, δεν έχω κερδίσει ποτέ τίποτα... ούτε ένα ξυστό.
Φαίνεται μάλλον ήταν η σειρά μου.. όχι απλά να κερδίσω... αλλά να κερδίσω κάτι πέρα απ'αυτό που ονειρευόμουν στα 13 μου.

Το email ήταν σύντομο. Σε δυο γραμμές...πολύ απλά..."Συγχαρητήρια! Έχετε επιλεχθεί να είστε η ρεπόρτερ και φωτογράφος των Hanson!". Κόκκαλο η φιλενάδα.

Το διαβάζω άλλη μια φορά για να το καταλάβω και το ξανα-ματά-διαβάζω άλλη μία για να το συνειδητοποιήσω. Η τσιρίδα μου έφτασε για ολόκληρο Terravibe festival! Σήκωσε όλη τη γειτονιά στο πόδι... μέχρι που έβγαλε τη φίλη μου απο το μπάνιο! "Τσιμπήστε με κάποιος Παναγιά μου!"

Βλέπεις, σε κάποιον άλλο μπορεί να μη σημαίνει απολύτως τίποτα το παραπάνω περιστατικό, μπορεί να νομίζει ότι μ'έπιασε κρίση υστερίας, για να μην πω παλαβομάρας... αλλά για μένα που μεγάλωσα με αυτή τη μπάντα και ξεροστάλιαζα μπροστά στις αφίσες τους ολημερίς κι ολονυκτίς (ναι, ναι...ήμουν κι εγώ μια απ'αυτές!) ήταν όνειρο ζωής! (εντάξει...τουλάχιστον ένα απο τη λίστα του Top 5 μου!). Και τώρα, όχι απλά θα τους γνώριζα, αλλά θα είχα την ευκαιρία να τους πάρω συνέντευξη και να τους φωτογραφήσω! Και πάλι κόκκαλο η φιλενάδα.

Όσο περνούσαν οι μέρες και πλησίαζε ο καιρός, τόσο μου κοβόντουσαν τα πόδια και ταραζόμουν στα καρδιοχτύπια. Κι όταν οι μέρες έγιναν ώρες και οι ώρες λεπτά εκεί να δεις... νομίζω άρχισα να χάνω το χρώμα μου απ'το άγχος. Η 13χρονη έκδοση μου (ναι, η μικρή Αννούλα!) ξαναζούσε το 1997 και την έπνιγε ο ενθουσιασμός. Της έδωσα μια σφαλιάρα κι εγώ να συνέλθει και μπήκα μέσα.

Όχι, δεν έχασα τα λόγια μου. Ούτε τα χέρια μου έτρεμαν. Αντιθέτως, λες και συναντούσα παλιούς γνωστούς, άρχισα τις χαιρετούρες και τα χαμόγελα. Ανετίλα η δικιά σου! Ξεκίνησα τη συνέντευξή μου με τόση άνεση λες και το έκανα χρόνια... ή τουλάχιστον έτσι ένιωθα. Έκανα τις ερωτήσεις μου, αστειεύτηκα... δεν ήθελα να τελειώσει. Στη φωτογραφία καμαρώνω σαν το γέρικο σκεπάρνι. Ουσιαστικά κρατιέμαι να μην κατουρηθώ απ'τη χαρά μου. Γελάς... αλλά βάλε τον εαυτό σου στη θέση μου (εννοείται βγάζεις τους Hanson και βάζεις όποιον γουστάρεις)...και θα καταλάβεις.

Δε με νοιάζει αν κερδίσω ούτε ένα λαχείο για την υπόλοιπη ζωή μου, και ούτε για ξυστό θα νοιαστώ αν κέρδισα ή δεν κέρδισα.... κέρδισα μια φορά κάτι και μ'έκανε τόσο χαρούμενη που μου φτάνει για δυο ζωές!


Me and my favoutite boys in the world! ~ London, 29.11.2011

Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Αντίο μπουγάτσα...

Σχεδόν 2 βδομάδες που γύρισα και ακόμα με το μυαλό μου πίνω φραπέ και παίζω τάβλι. Κι ας μην είμαι γενικά του φραπέ κι ας μην είμαι καλή στο τάβλι. Μέχρι κι ο πατέρας έκανε την υπέρτατη κίνηση και αγόρασε φραποχτυπητήρι πρώτη μέρα που γύρισα Ελλάδα. Έπρεπε να ξενιτευτούμε για να μπουν κάποια πράγματα στο σπίτι. Και δώστου φτιάχναμε φραπεδούμπες, τίνγκα στον αφρό, και δώστου φεύγαν τα ποτήρια, κουβάδες ολόκληροι.

Και τώρα που γύρισα πάλι Λονδίνο, έχω λιγούρες και ψάχνω βραδιάτικο να βρω συνταγή για να κάνω γλυκό. Λέω να δοκιμάσω την τύχη μου σε κάτι πιο βρετανικό. Όσο ανατρέχω όμως στο αγαπημένο google για ιδέες και συνταγές, ακόμα γεύομαι Θεσσαλονίκη... να λίγο κανέλα και άχνη ζάχαρη. Α ρε μπουγάτσα... πως μου λείπεις.


Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Have love...will travel...


7:00 ώρα και απλώνω το χέρι να κλείσω το ξυπνητήρι που κουδουνάει σαν τρελό. Είναι απο τις λίγες φορές που δεν αναθεματίζω ως συνήθως γιατί αυτή τη φορά το σενάριο της ημέρας έχει διαφορετική εξέλιξη. Σήμερα έχει εκδρομή! Πετάγομαι απο το κρεβάτι λες και είμαι πάλι 10 χρονών γεμάτη ενθουσιασμό, παρόλο που η τσίμπλα στο μάτι δεν έχει ακόμα ξεκολλήσει. Σηκώνομαι.... που ώρα για πρωινό, πετάω δυο ρούχα και τρέχω για σταθμό. Στο δρόμο ρίχνω έναν ακόμα γρήγορο ύπνο στο μετρό, έτσι για να μη λέω ότι μου λείπει ύπνος.

Φτάνω 15 λεπτά πριν φύγει το τραίνο... "Plenty of time miss", μου λέει ο σταθμάρχης και με βάζει στην ουρά να περιμένω. Αρχίζω και χτυπάω το πόδι μου με μανία και τον κοιτάω με ύφος πολύ δολοφονικό.... ταπ ταπ ταπ... θες ανυπομονησία, έλλειψη καφέ... το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να ανέβω στο τραίνο να φύγω.

8:36... φύγαμε! Κάθομαι στη θεσάρα μου δίπλα στο παράθυρο κι απολαμβάνω θέα απο τις λίγες που μπορείς να πετύχεις. Απίστευτο πράσινο... κλασσικά αγγλικά σπιτάκια εδώ κι εκεί, να λιγοστεύουν όλο και πιο πολύ καθώς αφήνεις το Λονδίνο και βγαίνεις επαρχία... και φάρμες. Πολλές φάρμες! Πολλές όμως!
"Tea or coffee miss?", με ρωτάνε. Ε ρε χλίδες, σκέφτομαι. Νιώθω πολύ vip καθώς δίνω παραγγελία... "Decaf black americano and a croissant please, thank you". E ρε και το αγγλικό να λαλάει!

Η μία ώρα της διάρκειας του ταξιδιού ούτε που κατάλαβα πως πέρασε... είμαι στο σταθμό και παίρνω μια βαθιά ανάσα να μυρίσω τον αέρα. Brighton... έφτασα. 'Ωρα για εξερεύνηση. Φωτογράφος μπορεί να μην είμαι, μηχανές και συμμαζεύεται μπορεί να μην έχω... αλλά με ότι έχω κάνω ότι μπορώ.


Το Brighton είναι πανέμορφο. Λες και έχει βγει απο ταινία. Ειδικά η αποβάθρα του. Εκτός απο την παραλία... που απλώνεται για χιλιόμετρα... έχει χίλια δυο μικρά μαγαζάκια το ένα δίπλα στο άλλο... κλασσικό παραθαλάσσιο τουριστικό μέρος. Ο αέρας μυρίζει θάλασσα κι έχω ένα χαμόγελο ως τα αυτιά... πότε ήταν η τελευταία φορά που μύρισα θάλασσα? Μιλάει κι ο ξενιτεμένος με το παράπονο... είδες?

Περπατάω και το soundtrack μου είναι μια τοπική μπάντα... έχουν βγάλει drums, πλήκτρα πάνω στα βότσαλα και κοπανιούνται με μια ενέργεια απίστευτη τραγουδώντας Franz Ferdinand. Λίγο παρακάτω καρουζελ, τρενάκια, κούνιες.... το Brighton ένα μικρό λούνα παρκ. Και μου'χει λείψει το μαλλί της γριάς.

Μία λέξη... μαγεία.




Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

I took the walk!


11:00am: I was casually sitting on the pavement, black coffee in hand, and was shoving hot croissants in my mouth when a taxi stopped right in front of me and Taylor stepped out. "Good morning", he said, "how are you?"... I chocked on what I was eating, didn't even bother standing up to be honest, and muffled something that sounded like "Good". Tay laughed and said, "Well, we'll see you guys in a bit". I nodded, tried to smile, thinking that this couldn't have been more embarassing. Oh well....

11:45am: 15minutes before the walk, Hanson still inside, us outside waiting and, there you have it... it starts to rain. No, it wasn't just small drops from the sky. I'm talking about proper rain, pouring down on us, thunders, lightining and all. FUCKIN' HELL!!! (as the brits would say!)

12:05am: Hanson finally came out of the building, Taylor looking ecstatic! "It's raining guys", he said raising his hands towards the sky. "Yeah, we know dude", was what I thought, "we're soaking wet!". I guess, since it was the first walk in London, it just had to rain to add to the whole scenario.

You didn't really had a good view to the guys as there were so many umbrellas blocking it. At least, I didn't! All I could hear was Taylor's voice, explaining everything about the cause and what we were set to do on that day. His excitement was beyond words!

12:10am: I had a serious debate with myself, for like a minute or so, on whether I should take my shoes off or not. After all, it was raining. POURING! Before I could debate on it any longer, Zac's right next to me, his hobbit feet leading the way. "Screw it", I said... "let's DO this!". And there you go... shoes were off and my feet were now touching the disgusting wet London ground.


12:15am:
It was only the first shock. My feet felt cold for only a minute or two, then they just went numb. That, or I just stopped caring. My attention was on Zac and his stories about previous walks, and the meaning behind them. I had seen videos from other walks on the internet, had heard stories from other people, but being part of it just made me look at it through a different perspective and really brought it to a different level.

12:20am: We were going up and down, crossing bridges, running around London and people passing past us were looking at us with a mixture of disgust, wonder and amazement on their faces... but to be honest, that only made it more fun. How often do you see people running around barefoot in the pouring rain?? I bet we looked hilarious!

12:25am: Taylor made a stop somewhere under a bridge, so we could take a break from all the running-around-in-the-rain, and also, so he could take some more time to explain to us a bit more about the cause and what "take-the-walk" is all about. His speech was very inspiring, putting most of us into some serious thinking and we all ended up chanting in the end, "I took the walk! I took the walk!". Then we headed off to finish our walk to where it had started.

12:30am: ...or around that time. I wasn't really looking at the time anyway. I was soaking wet, couldn't feel my feet, feeling cold as hell, but still, I had a big, dorky smile all over my face as I shouted out, "I took the walk!" for the last time along with Hanson and the other hundreds of people. The walk was over and I'm so glad I got to be a part of it. Not because of Hanson really. I mean, that was only one of the reasons! lol! But mostly because I got to see, at least for a small amount of time, how it must feel not having some of the essential stuff that most people have, like shoes. Yes, we donated at the end. I hope my money'll be well spent down in Africa. It's one step at a time. Bless the Hansons. They’re amazing!

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

Pink is my favourite colour...


Ναι, είμαι αηδιαστικά ρομαντική.

Μ'αρέσει να ονειρεύομαι, να χάνομαι μέσα σε πολύχρωμες σκέψεις, χιλιάδες χαμόγελα, να κάθομαι ώρες ατελείωτες πάνω στο ροζ μου συννεφάκι και να παραμυθιάζω τον εαυτό μου και να μη μου καίγεται καρφί για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου.
Αν σ'ενοχλώ και είσαι του σοβαρού, πέρνα μια βόλτα από του γείτονα. Έχει κάτι μούτρα σαν τη Μ.Παρασκευή. Και ΔΕΝ πιστεύει και στον έρωτα.

Μα τι άνθρωποι κυκλοφορούν?!


* _______________________________________ *

Κυριακή, 30 Ιανουαρίου 2011

Να του πείτε του τρελού....

Τρέχεις σαν τη παλαβή να προλάβεις το μετρό γιατί, Λονδίνο είσαι, όλο και κάποια λυπητερή θα ακούσεις για καμιά καθυστέρηση, για κανά τεχνικό πρόβλημα ή για κανέναν χαζεμένο που πέφτει στις γραμμές.... και όχι, δεν έχεις καμία όρεξη να αργήσεις να γυρίσεις σπίτι μετά απο τόσες ώρες δουλειάς. Ούτε τον άλλο παλαβό του μετρό έχεις όρεξη να ακούς που σε πιάνει ψιλή κουβέντα ενώ περιμένεις, ρωτώντας χίλιες δυο βλακείες όπως απο που είσαι (κτλ, κτλ) ....και αραδιάζοντας άλλες τόσες όπως, "your looks could solve all your country's economical problems!"... μετάφραση: Η ομορφιά μου θα μπορούσε να λύσει όλα τα οικονικά προβλήματα της χώρας μου! Μα φυσικά...εμένα περιμένει η Ελλάδα για να ξεχρεώσει! Κι όποιος άλλος δηλαδή έχει πρόβλημα με τίποτα χρέη... σ'εμένα να απευθυνθεί. Το είπε κι ο τρελός!!!
Γυρνάς σπίτι κι έτσι επειδή γουστάρεις βάζεις τέρμα τη μουσική σου, εκτόνωση ολέ, και κοπανιέσαι πάνω, κάτω, δεξιά και αριστερά σαν το βατράχι με το μαλλί ανεμελιά, δώστου σβούρες γύρω γύρω να σπάει ο λαιμός... Pulp Fiction και βάλε! Έτσι απλά και όμορφα τα περνάμε Λονδίνο εμείς.... όποιος ψήνεται βγάζει χαρτάκι κι έρχεται. (υ.γ: η φιλενάδα και γειτόνισσα έφτιαξε και brownies... κερνάμε λέμε!)



* _______________________ *
Soundtrack of the day : Apollp 440 - Stop the Rock

Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011

00:10 a.m...


Δεν κερδίζεις τίποτα απο το παρελθόν, και ποιός ξέρει πως είναι το μέλλον.
Το παρόν είναι που μετράει.
Πρέπει να δαγκώσεις τον απαγορευμένο καρπό και να γλεντήσεις όσο μπορείς.



__________________________________________
* Soundtrack of the day: Jared Evan - In Love With You *


Love being badass. The end.